Yiiiiha

Poeh, eindelijk zit de proefwerkweek erop! Het was een hele rare drukke week met de laatste toetsen en tegelijkertijd allemaal feestjes van geslaagde vrienden (echt frustrerend dat ik nog een jaar moet). Vanmiddag heb ik Melanie verrast door met een grote taart en een berg ballonnen voor haar deur te staan. Gefeliciteerd iedereen die het gehaald heeft!

5 juni ben ik naar het Goethe Institut geweest voor een bijeenkomst met de deelnemers van de Duitslandreis die ik heb gewonnen. Deelnemers van vorig jaar vertelden ons over de reis, en we konden elkaar een beetje leren kennen. Ik zit echt in een leuk groepje! We zaten de hele middag in een chique zaal (in het mooie pand aan de Herengracht) en we kregen een superdeluxe lunch.

Na de bijeenkomst ben ik met mijn moeder en een vriendin, Marja, nog wat door Amsterdam gaan wandelen. Als ik door Amsterdam loop, word ik altijd helemaal blij. De stad is zo kleurrijk en mooi! Ik ben er steeds zekerder van dat ik na de middelbare school in Amsterdam wil gaan studeren. Er zijn zoveel mogelijkheden, zoveel mensen en er is zoveel te doen! Ik heb lange tijd getwijfeld tussen Utrecht, Groningen, Leiden en Amsterdam, maar ik denk dat ik nu toch wel een beetje de knoop heb doorgehakt.

We zijn even in 9 straatjes gaan neuzen (veeeeel vintagewinkeltjes!). Ik zag een supermooi herfstjasje hangen in een tweedehands winkeltje, maar helaas was hij te klein. Bij de Zipper heb ik twee folkloristische bloesjes gekocht (een zwarte met bloemetjes en een witte met rode versieringen die echt net Roemeens lijkt), blauwe shorts met witte streepjes, een tuinbroek (shorts) en een bril (zie foto).

Hierna zijn we doorgegaan naar Marja's huis in Bos en Lommer, waar we kennis maakten met Joris, haar kat. Marja vroeg me of ik in juli zin had om een weekje voor Joris te zorgen, aangezien zij dan op vakantie gaat. Nu zou toevallig die week Anne, mijn Duitse vriendin bij me komen. Na wat heen en weer gemail bleek Anne - zoals ik al wel vermoedde - het een heel goed plan te vinden, en dus gaan wij een weekje Amsterdam onveilig maken!

Sorry nog voor mijn lange blogstilte, ik zal proberen het tot aan mijn Duitslandreis wat beter bij te houden!

Snackbar

Het was donker, en ik moest nog drie kwartier wachten op mijn bus. Ik besloot om ergens wat te gaan drinken, omdat ik geen zin had om al die tijd bij de halte te staan. In de snackbar die nog geopend was zat een groep jongens luid in het Arabisch te oreren. Alle gasten keken steeds wantrouwig over hun schouder, en ook ik betrapte mezelf erop dat ik een paar tafeltjes bij ze vandaan ging zitten.

Op een gegeven moment stonden de jongens op, en vertrokken. Bij de deur riep eentje: 'Tot ziens!', en een ander vroeg: 'We hadden toch wel betaald, hè?'

'Ja, hoor!' riep de vrouw van de snackbar. 'Tot ziens!'

De deur sloot, en de jongens waren weg. Er heerste een doodse stilte, en iedereen keek elkaar ongemakkelijk aan.

School, zon en journalisten

Sorry voor mijn lange blogstilte! Er is de afgelopen maand veel gebeurd. Hele nare dingen, en hele fijne dingen. Ik had in ieder geval niet de tijd en de mood om een heel verhaal te typen.

Hopelijk zal vanaf nu alles weer zijn gangetje gaan. :-) Ik heb in ieder geval nog een paar weken topdrukte op school, en dan... vakantie! Komende zaterdag ga ik de Nederlandse deelnemers van mijn Duitslandreis ontmoeten, en dan krijgen we ook alle informatie. Ik verheug me er erg op!

Maandag was Francien bij me, en we zijn - zoals we wel vaker doen - naar het meertje hier in de buurt gegaan. Het was heerlijk weer, en dus hebben we lekker liggen zonnen op de steiger. Ik vrees alleen dat ik dat nooit meer rustig kan doen, aangezien er gisteren een kind van diezelfde steiger is gevallen, en is verdronken.

Toen Francien en ik op het strandje stonden waar bovenstaande foto's zijn gemaakt, werd ik gebeld door de Huizer Courant voor een interview over mijn interesse in klederdracht. Ik had namelijk vrienden in Huizen (wat het buurdorp van mijn geboortedorp Blaricum is, en waar vroeger bijzondere klederdracht werd gedragen) gevraagd of ik de oude dracht van hun moeder misschien over mocht nemen, aangezien het bij hen toch maar in de kast hangt, en toen hadden ze bedacht - wat ik niet wist - om een oproep in de krant te plaatsen zodat ik nog meer dracht kon krijgen. Een journaliste vond het zo bijzonder dat een 17-jarig meisje geïnteresseerd was in Huizer dracht, dat ze er een artikel over wilde schrijven. Nu heeft mijn ervaring met journalisten me wel geleerd dat artikelen soms een beetje tegenvallen (dat je opeens hele andere woorden in de mond worden gelegd), dus het is eerst nog maar even afwachten wat er in de Huizer Courant zal verschijnen! Maar goed, het is toch leuk.

Ferien

Ik ben een weekje naar Kroatië! Volgen kun je me hier: http://lennekereist.waarbenjij.nu

Droom

Ik heb vannacht echt idioot gedroomd, en ik vond het geweldig. Mijn droom ging als volgt. Het was zaterdagnacht, en ik ging uit met een vriendin. Alleen eenmaal op weg de stad in, besloten we om niet naar een club te gaan, maar om te doen alsof we zwervers waren, om eens te zien hoe dat zou zijn. Dus belden we Pieter-Jan van de Avro op, en die vond het een heel goed idee, en regelde kleren voor ons. Zo konden we heel professioneel over de straten dwalen terwijl iedereen ons verafschuwde en ons wegsloeg als we om geld vroegen. Ondertussen ontmoetten we wel een heel leuk groepje studentenzwervers, en dus zijn we met z'n allen onder een boom in een parkje gaan zitten, en de jongens speelden gitaar en zongen. Op een gegeven moment besloten mijn naamloze vrienden en ik om verder te gaan. We zwierven wat rond, en kregen het steeds kouder en kouder. We kwamen langs een klooster waar een dienst werd gehouden (ja, een klooster midden in de stad en midden in de nacht een dienst) en wilden naar binnen gaan, maar daar werden we weggejaagd. Dus gingen we verder, en liepen door de straatjes van de donkere stad, waar gek genoeg nog best veel mensen op de been waren. We kwamen zelfs Pieter-Jan tegen, arm in arm met een jonge blonde vrouw, maar hij deed alsof hij ons niet zag. We moesten natuurlijk niet uit onze rol vallen. Veel te snel werd het alweer ochtend, en besloten we om terug te rijden naar huis (mijn vriendin kon namelijk autorijden, ondanks dat ze geen rijbewijs had). Ik zag tot mijn grote schrik dat het al over zessen was, en mijn moeder, die ochtenddienst had op haar werk, zou om zes uur opstaan. Dus we reden keihard naar huis en mijn vriendin zette me snel af. Mijn moeder was inderdaad al op, maar vond een nachtje doorhalen gelukkig niet erg. Ik vertelde maar niet over mijn zwerven.

En toen werd ik wakker.

Ik vond het fantastisch, dat zwerven. En plots herinnerde ik me dat ik als kind een keer een geweldig boek heb gelezen over een meisje met twee moeders die allebei politieagent waren en die besloot om eens weg te lopen, gewoon om te zien hoe dat zou zijn. Ook zij vond het zwerven supertof en ontmoette allemaal leuke mensen, waaronder een hoer die Poes heette. Ik weet helaas niet meer hoe het boek heette, en ik kan het ook nergens op internet vinden. Kent iemand het toevallig?

Puist

Een jaar of zes geleden, toen ik beginnend puber was, was ik rolmodel voor Clearasil-reclames. Lelijke pukkels ontsierden lange tijd mijn gezicht en schouderbladen. Het liefst had ik me in een boerka gehuld wanneer ik de deur uit ging, maar ik had geen idee waar de dichtstbijzijnde winkel voor sluiers en andere gezichtsbedekkingen was. Wat ik ook op mijn puistjes smeerde, de krengen bleven hardnekkig mijn huid teisteren. Hoe deze kernkoppen te ontmantelen? Gelukkig kwam daar toen het wondermiddel: de pil. Vanaf mijn dertiende begon ik hem te slikken, en terwijl mijn klasgenoten hun gezicht nog beschaamd onder de foundation verborgen, kon ik mij onder de puistlozen scharen. Tot vorige week. Plotseling rukte een heus pukkelleger op en veroverde met een ware Blitzkrieg mijn hoofdhuid. Wat nu? Ik gebruik nog steeds de pil, dus daar kan het niet aan liggen. Bovendien ben ik inmiddels volleerd puber, en dan zijn puistjes not done. Dus sta ik iedere avond weer braaf zalfjes op mijn gezicht te smeren, zij het weinig hoopvol. Ik lijk verdomme wel twaalf.

The winner takes it all

Waar kun je beter een blog mee beginnen dan met de mededeling dat je een prijs hebt gewonnen? En niet zomaar een prijs, nee, ik ben door het Goethe Instituut uitgekozen als Stipendiatin voor het Internationales Preisträgerprogramm! Dit houdt in dat ik met jongeren uit 90 verschillende landen een maand lang door Duitsland zal reizen en een intensief programma zal volgen. Zo bezoeken we de steden Berlijn, Bonn, München en Keulen, zullen we twee weken in een gastgezin zitten, lessen krijgen op een Duits gymnasium, en allerlei activiteiten ondernemen. Ik heb er echt superveel zin in!

Het begon allemaal zo. Kort voor de kerstvakantie vertelde mijn leraar Duits van een zogeheten Prämienprogramm, een programma waarmee je een reis naar Duitsland kon winnen. Nu kende ik het Prämienprogramm al, want een paar vrienden van me hadden dezelfde reis al eens gemaakt. Ik gaf mijn leraar mee te willen doen, en kreeg vervolgens een formulier waarop stond wat ik moest doen. De opgave bestond uit een sollicitatiebrief in het Duits, mijn rapport uit VWO5, mijn rapport uit VWO4, een cv, een aanbevelingsbrief van mijn leraar Duits, en dit alles moest in het zesvoud worden opgestuurd. In principe had ik wel vertrouwen in mijn brief, al had ik natuurlijk geen idee wat anderen zouden schrijven. Twee maanden later kreeg ik bericht dat ik door was naar de volgende ronde en eind maart in het Goethe Instituut in Amsterdam een sollicitatiegesprek (wederom in het Duits) moest houden. Oei, dat is toch wel even wat enger dan een Duitse brief schrijven... Gelukkig had ik de reeds genoemde vrienden die ik kon raadplegen over wat voor vragen ik kon verwachten, en na te hebben geoefend met mijn leraar Duits en een Duitse vriendin, begaf ik me 22 maart met mijn moeder naar Amsterdam. De hele weg ernaar toe dreunde ik Duitse zinnen op in mijn hoofd en bestierf het ondertussen van de zenuwen. Het Goethe Instituut bevond zich in een prachtig monumentaal pand op de Herengracht. Als ik niet zo gespannen was geweest, had ik er vast van genoten om in zo'n mooi gebouw te kunnen zijn. Ik was erg vroeg aanwezig en heb een dik halfuur moeten wachten totdat ik aan de beurt was. Uiteindelijk werd ik samen met vier andere net zo nerveuze jongeren naar de commissie geleid door wie we werden ondervraagd. Ik was als laatste aan de beurt. Natuurlijk vroegen ze compleet andere dingen dan verwacht. Toch had ik het idee dat ik mijn vragen wel goed beantwoordde. Ik struikelde in ieder geval niet over mijn woorden en zei volgens mij ook geen niet-kloppende dingen. Omdat ze een beetje in tijdnood zaten, stelden ze mij echter maar een paar korte vragen, en voor ik het wist stond ik weer buiten het vertrek. Dat was het dan. Er viel helemaal niets meer aan te doen. Of ik de reis zou winnen of niet lag nu volledig aan de commissie. Was ik bij mijn sollicitatiebrief nog wel vol vertrouwen geweest, nu was ik dit niet meer. Omdat de vragen zo anders waren geweest, had ik echt geen enkel idee of ik door zou zijn of niet. Ik had natuurlijk wel gezien hoe de andere mensen in mijn groep hadden gesproken, maar ik wist niet hoe goed de mensen in de andere groepen waren geweest. De commissie had gezegd dat het ongeveer vier weken zou duren tot de uitslag kwam, dus het lange wachten kon beginnen.

Het was ongeveer een week later. Ik kwam 's avonds heel laat thuis en was bekaf. Ik rolde met kleren en al mijn bed in, en was al half in slaap aan het vallen toen mijn moeder bij me kwam en zei dat er een brief van de Duitse ambassade was gekomen en dat ik de reis had gewonnen. Ik kon nog net een 'Echt? Vet!' uitbrengen, maar viel toen in slaap. De volgende morgen wist ik niet of ik het nou gedroomd had of niet. Maar gelukkig, toen ik beneden kwam lag daar toch echt de brief. 'Botschaft der Bundesrepublik Deutschland Den Haag' stond er met dikgedrukte letters op en er was aan 'Liebe Lenneke' geschreven dat ik verkozen was tot Stipendiatin van het Internationales Preisträgerprogramm. Ik kan het nog steeds niet geloven!

Nieuwe blog

Welkom op mijn nieuwe blog! Dit is een voortzetting van Morsefoez, waar vanaf nu niets meer gepost zal worden. Want ja, ik vond het tijd voor iets anders. De bedoeling is dat hier meer verhalen en belevenissen komen te staan, en minder 'zooi'.