Yiiiiha

Poeh, eindelijk zit de proefwerkweek erop! Het was een hele rare drukke week met de laatste toetsen en tegelijkertijd allemaal feestjes van geslaagde vrienden (echt frustrerend dat ik nog een jaar moet). Vanmiddag heb ik Melanie verrast door met een grote taart en een berg ballonnen voor haar deur te staan. Gefeliciteerd iedereen die het gehaald heeft!

5 juni ben ik naar het Goethe Institut geweest voor een bijeenkomst met de deelnemers van de Duitslandreis die ik heb gewonnen. Deelnemers van vorig jaar vertelden ons over de reis, en we konden elkaar een beetje leren kennen. Ik zit echt in een leuk groepje! We zaten de hele middag in een chique zaal (in het mooie pand aan de Herengracht) en we kregen een superdeluxe lunch.

Na de bijeenkomst ben ik met mijn moeder en een vriendin, Marja, nog wat door Amsterdam gaan wandelen. Als ik door Amsterdam loop, word ik altijd helemaal blij. De stad is zo kleurrijk en mooi! Ik ben er steeds zekerder van dat ik na de middelbare school in Amsterdam wil gaan studeren. Er zijn zoveel mogelijkheden, zoveel mensen en er is zoveel te doen! Ik heb lange tijd getwijfeld tussen Utrecht, Groningen, Leiden en Amsterdam, maar ik denk dat ik nu toch wel een beetje de knoop heb doorgehakt.

We zijn even in 9 straatjes gaan neuzen (veeeeel vintagewinkeltjes!). Ik zag een supermooi herfstjasje hangen in een tweedehands winkeltje, maar helaas was hij te klein. Bij de Zipper heb ik twee folkloristische bloesjes gekocht (een zwarte met bloemetjes en een witte met rode versieringen die echt net Roemeens lijkt), blauwe shorts met witte streepjes, een tuinbroek (shorts) en een bril (zie foto).

Hierna zijn we doorgegaan naar Marja's huis in Bos en Lommer, waar we kennis maakten met Joris, haar kat. Marja vroeg me of ik in juli zin had om een weekje voor Joris te zorgen, aangezien zij dan op vakantie gaat. Nu zou toevallig die week Anne, mijn Duitse vriendin bij me komen. Na wat heen en weer gemail bleek Anne - zoals ik al wel vermoedde - het een heel goed plan te vinden, en dus gaan wij een weekje Amsterdam onveilig maken!

Sorry nog voor mijn lange blogstilte, ik zal proberen het tot aan mijn Duitslandreis wat beter bij te houden!

Snackbar

Het was donker, en ik moest nog drie kwartier wachten op mijn bus. Ik besloot om ergens wat te gaan drinken, omdat ik geen zin had om al die tijd bij de halte te staan. In de snackbar die nog geopend was zat een groep jongens luid in het Arabisch te oreren. Alle gasten keken steeds wantrouwig over hun schouder, en ook ik betrapte mezelf erop dat ik een paar tafeltjes bij ze vandaan ging zitten.

Op een gegeven moment stonden de jongens op, en vertrokken. Bij de deur riep eentje: 'Tot ziens!', en een ander vroeg: 'We hadden toch wel betaald, hè?'

'Ja, hoor!' riep de vrouw van de snackbar. 'Tot ziens!'

De deur sloot, en de jongens waren weg. Er heerste een doodse stilte, en iedereen keek elkaar ongemakkelijk aan.

School, zon en journalisten

Sorry voor mijn lange blogstilte! Er is de afgelopen maand veel gebeurd. Hele nare dingen, en hele fijne dingen. Ik had in ieder geval niet de tijd en de mood om een heel verhaal te typen.

Hopelijk zal vanaf nu alles weer zijn gangetje gaan. :-) Ik heb in ieder geval nog een paar weken topdrukte op school, en dan... vakantie! Komende zaterdag ga ik de Nederlandse deelnemers van mijn Duitslandreis ontmoeten, en dan krijgen we ook alle informatie. Ik verheug me er erg op!

Maandag was Francien bij me, en we zijn - zoals we wel vaker doen - naar het meertje hier in de buurt gegaan. Het was heerlijk weer, en dus hebben we lekker liggen zonnen op de steiger. Ik vrees alleen dat ik dat nooit meer rustig kan doen, aangezien er gisteren een kind van diezelfde steiger is gevallen, en is verdronken.

Toen Francien en ik op het strandje stonden waar bovenstaande foto's zijn gemaakt, werd ik gebeld door de Huizer Courant voor een interview over mijn interesse in klederdracht. Ik had namelijk vrienden in Huizen (wat het buurdorp van mijn geboortedorp Blaricum is, en waar vroeger bijzondere klederdracht werd gedragen) gevraagd of ik de oude dracht van hun moeder misschien over mocht nemen, aangezien het bij hen toch maar in de kast hangt, en toen hadden ze bedacht - wat ik niet wist - om een oproep in de krant te plaatsen zodat ik nog meer dracht kon krijgen. Een journaliste vond het zo bijzonder dat een 17-jarig meisje geïnteresseerd was in Huizer dracht, dat ze er een artikel over wilde schrijven. Nu heeft mijn ervaring met journalisten me wel geleerd dat artikelen soms een beetje tegenvallen (dat je opeens hele andere woorden in de mond worden gelegd), dus het is eerst nog maar even afwachten wat er in de Huizer Courant zal verschijnen! Maar goed, het is toch leuk.