Snackbar

Het was donker, en ik moest nog drie kwartier wachten op mijn bus. Ik besloot om ergens wat te gaan drinken, omdat ik geen zin had om al die tijd bij de halte te staan. In de snackbar die nog geopend was zat een groep jongens luid in het Arabisch te oreren. Alle gasten keken steeds wantrouwig over hun schouder, en ook ik betrapte mezelf erop dat ik een paar tafeltjes bij ze vandaan ging zitten.

Op een gegeven moment stonden de jongens op, en vertrokken. Bij de deur riep eentje: 'Tot ziens!', en een ander vroeg: 'We hadden toch wel betaald, hè?'

'Ja, hoor!' riep de vrouw van de snackbar. 'Tot ziens!'

De deur sloot, en de jongens waren weg. Er heerste een doodse stilte, en iedereen keek elkaar ongemakkelijk aan.