The winner takes it all

Waar kun je beter een blog mee beginnen dan met de mededeling dat je een prijs hebt gewonnen? En niet zomaar een prijs, nee, ik ben door het Goethe Instituut uitgekozen als Stipendiatin voor het Internationales Preisträgerprogramm! Dit houdt in dat ik met jongeren uit 90 verschillende landen een maand lang door Duitsland zal reizen en een intensief programma zal volgen. Zo bezoeken we de steden Berlijn, Bonn, München en Keulen, zullen we twee weken in een gastgezin zitten, lessen krijgen op een Duits gymnasium, en allerlei activiteiten ondernemen. Ik heb er echt superveel zin in!

Het begon allemaal zo. Kort voor de kerstvakantie vertelde mijn leraar Duits van een zogeheten Prämienprogramm, een programma waarmee je een reis naar Duitsland kon winnen. Nu kende ik het Prämienprogramm al, want een paar vrienden van me hadden dezelfde reis al eens gemaakt. Ik gaf mijn leraar mee te willen doen, en kreeg vervolgens een formulier waarop stond wat ik moest doen. De opgave bestond uit een sollicitatiebrief in het Duits, mijn rapport uit VWO5, mijn rapport uit VWO4, een cv, een aanbevelingsbrief van mijn leraar Duits, en dit alles moest in het zesvoud worden opgestuurd. In principe had ik wel vertrouwen in mijn brief, al had ik natuurlijk geen idee wat anderen zouden schrijven. Twee maanden later kreeg ik bericht dat ik door was naar de volgende ronde en eind maart in het Goethe Instituut in Amsterdam een sollicitatiegesprek (wederom in het Duits) moest houden. Oei, dat is toch wel even wat enger dan een Duitse brief schrijven... Gelukkig had ik de reeds genoemde vrienden die ik kon raadplegen over wat voor vragen ik kon verwachten, en na te hebben geoefend met mijn leraar Duits en een Duitse vriendin, begaf ik me 22 maart met mijn moeder naar Amsterdam. De hele weg ernaar toe dreunde ik Duitse zinnen op in mijn hoofd en bestierf het ondertussen van de zenuwen. Het Goethe Instituut bevond zich in een prachtig monumentaal pand op de Herengracht. Als ik niet zo gespannen was geweest, had ik er vast van genoten om in zo'n mooi gebouw te kunnen zijn. Ik was erg vroeg aanwezig en heb een dik halfuur moeten wachten totdat ik aan de beurt was. Uiteindelijk werd ik samen met vier andere net zo nerveuze jongeren naar de commissie geleid door wie we werden ondervraagd. Ik was als laatste aan de beurt. Natuurlijk vroegen ze compleet andere dingen dan verwacht. Toch had ik het idee dat ik mijn vragen wel goed beantwoordde. Ik struikelde in ieder geval niet over mijn woorden en zei volgens mij ook geen niet-kloppende dingen. Omdat ze een beetje in tijdnood zaten, stelden ze mij echter maar een paar korte vragen, en voor ik het wist stond ik weer buiten het vertrek. Dat was het dan. Er viel helemaal niets meer aan te doen. Of ik de reis zou winnen of niet lag nu volledig aan de commissie. Was ik bij mijn sollicitatiebrief nog wel vol vertrouwen geweest, nu was ik dit niet meer. Omdat de vragen zo anders waren geweest, had ik echt geen enkel idee of ik door zou zijn of niet. Ik had natuurlijk wel gezien hoe de andere mensen in mijn groep hadden gesproken, maar ik wist niet hoe goed de mensen in de andere groepen waren geweest. De commissie had gezegd dat het ongeveer vier weken zou duren tot de uitslag kwam, dus het lange wachten kon beginnen.

Het was ongeveer een week later. Ik kwam 's avonds heel laat thuis en was bekaf. Ik rolde met kleren en al mijn bed in, en was al half in slaap aan het vallen toen mijn moeder bij me kwam en zei dat er een brief van de Duitse ambassade was gekomen en dat ik de reis had gewonnen. Ik kon nog net een 'Echt? Vet!' uitbrengen, maar viel toen in slaap. De volgende morgen wist ik niet of ik het nou gedroomd had of niet. Maar gelukkig, toen ik beneden kwam lag daar toch echt de brief. 'Botschaft der Bundesrepublik Deutschland Den Haag' stond er met dikgedrukte letters op en er was aan 'Liebe Lenneke' geschreven dat ik verkozen was tot Stipendiatin van het Internationales Preisträgerprogramm. Ik kan het nog steeds niet geloven!